و هنگامي كه او خاموش است ، دل تو همچنان به دل او گوش مي دهد؛

زيرا كه در عالم دوستي همه ي انديشه ها و خواهش ها و انتظار ها

بي سخني به دنيا مي آيند و بي آفريني نصيب دوست مي گردند.

هنگامي كه از دوست خود جدا مي شوي ،

غمگين مشو؛

زيرا آنچيزي كه تو در او از هر چيزي دوست تر مي داري

 چه بسا كه در غيبت او روشن تر باشد، چنان كه كوه نورد

از ميان دشت كوه را روشن تر مي بيند.

و زنهار كه در دوستي غرضي نباشد ،

مگر ژرفا دادن به روح.

زيرا مهري كه جوياي چيزي به جز باز نمودن راز درون خود باشد،

مهر نيست؛دامي ست گسترده، كه چيزي جز بيهودگي در آن نمي افتد.

و زنهار كه از هر آنچه داري بهترينش را به دوستت بدهي .

اگر او را بايد كه جزر روزي تو را ببيند ،بگذار كه مد آن را هم بشناسد.

آن چگونه دوستي ست كه براي سوزاندن وقت به سراغش مي روي؟

به سراغ دوست مرو مگر براي خوش كردن وقت.

زيرا كار او اين است كه نياز تو را براورد،

نه آنكه خالي درون تو را پر كند.و شيريني دوستي را

با خنده شيرينتر كن، و با بهره كردن خوشي ها .

زيرا در شبنم چيزهاي خرد است كه دل انسان

بامداد خود را مي جويد و از آن تر و تازه مي گردد.